Μια φορά σε ένα πάρτι μιας συμφοιτήτριας μαζωχτήκαμε πάλι κόσμος και ντουνιάς από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Καθώς μπαίνω μέσα αντικρίζω το πλήθος και, φυσικά, αρχίζουν οι συστάσεις. Με συστήνει λοιπόν η φίλη μου λέγοντας ότι είμαι από την Ελλάδα. Εκείνη τη στιγμή ένας από τους θαμώνες που στεκόταν δίπλα μου έρχεται και μου σφίγγει το χέρι με ενθουσιασμό και μου λέει μες την καλή χαρά : "Ω χαίρω πολύ! Εγώ είμαι από τη Μακεδονία". Εκείνη τη στιγμή σάστισα. Μα ποια Μακεδονία λέει ο τύπος. Μετά συνειδητοποίησα ότι εννοεί τα Σκόπια. Στην αρχή κάπως παραξενεύτηκα επειδή δεν είχα συνηθίσει να αποκαλώ τα Σκόπια Μακεδονία. Όλοι στον κόσμο όμως πλέον, έτσι τα ξέρουν, μόνο στην Ελλάδα εμείς συνεχίζουμε να τα αποκαλούμε Σκόπια. Τέλος πάντων, του έσφιξα κι εγώ το χέρι και του είπα με ένα επιφώνημα ενθουσιασμού: "Ω αλήθεια! Χαίρω πολύ!". Είχα ξαφνιαστεί που με χαιρέτησε τόσο εγκάρδια, λες και ήμασταν αδέρφια, λες και είχαμε κάτι κοινό. Μα καλά δεν ξέρει τι γίνεται στην Ελλάδα;
Η αλήθεια είναι, ποτέ δεν με ενδιέφερε αν θα λέγονται τα Σκόπια Μακεδονία, Τρίκαλα, Πατήσια, Σπυριδούλα κ.λ.π. Δεν πα να λέγονται και Πόπη σαν την γιαγιά μου την Καλλιόπη. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα όλους τους Έλληνες που θα αντιδρούσαν στο άκουσμα του ονόματος Μακεδονία αντί Σκόπια. Πόσες συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα πια. Αλλά εδώ δεν κάνουμε πολιτική συζήτηση και δε θέλω να επεκταθώ. Απλώς αναρωτιόμουν πώς όλοι αυτοί οι ''πατριώτες'' θα συμπεριφερόντουσαν σε αυτό το παιδί που θα τους έσφιγγε το χέρι. Όταν βρίσκεσαι σε διεθνές περιβάλλον κι έχεις τον άλλο δίπλα σου, τον αγγίζεις, κάθεστε φάτσα με φάτσα και κάνετε μια συζήτηση, όλες αυτές οι πατριωτικές εξάψεις περνούν σε δεύτερη μοίρα. Πλέον δε σε ενδιαφέρει από που είναι. Σε ενδιαφέρει ο άνθρωπος αυτός καθεαυτός. Θα μιλήσετε πολιτισμένα και θα κάνετε την πλάκα σας. Θα πείτε για το πως περνάτε τη μέρα σας και τι φάγατε το μεσημέρι. Τόσο απλά. Είναι τόσο κρίμα να χαλάμε τις καρδιές μας. Γιατί να επικρατεί διχόνοια ενώ μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη; Τι έχουμε να χωρίσουμε; Είμαστε όλοι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι είναι πάνω από πολιτικές και ονόματα. Κι αυτό κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να το θυμόμαστε και να το κρατάμε σαν φυλαχτό. Κι επειδή πολλά γίνονται γύρω μας τώρα τελευταία, ίσως αυτό να είναι η μοναδική ασπίδα σωτηρίας.
Η αλήθεια είναι, ποτέ δεν με ενδιέφερε αν θα λέγονται τα Σκόπια Μακεδονία, Τρίκαλα, Πατήσια, Σπυριδούλα κ.λ.π. Δεν πα να λέγονται και Πόπη σαν την γιαγιά μου την Καλλιόπη. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα όλους τους Έλληνες που θα αντιδρούσαν στο άκουσμα του ονόματος Μακεδονία αντί Σκόπια. Πόσες συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα πια. Αλλά εδώ δεν κάνουμε πολιτική συζήτηση και δε θέλω να επεκταθώ. Απλώς αναρωτιόμουν πώς όλοι αυτοί οι ''πατριώτες'' θα συμπεριφερόντουσαν σε αυτό το παιδί που θα τους έσφιγγε το χέρι. Όταν βρίσκεσαι σε διεθνές περιβάλλον κι έχεις τον άλλο δίπλα σου, τον αγγίζεις, κάθεστε φάτσα με φάτσα και κάνετε μια συζήτηση, όλες αυτές οι πατριωτικές εξάψεις περνούν σε δεύτερη μοίρα. Πλέον δε σε ενδιαφέρει από που είναι. Σε ενδιαφέρει ο άνθρωπος αυτός καθεαυτός. Θα μιλήσετε πολιτισμένα και θα κάνετε την πλάκα σας. Θα πείτε για το πως περνάτε τη μέρα σας και τι φάγατε το μεσημέρι. Τόσο απλά. Είναι τόσο κρίμα να χαλάμε τις καρδιές μας. Γιατί να επικρατεί διχόνοια ενώ μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη; Τι έχουμε να χωρίσουμε; Είμαστε όλοι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι είναι πάνω από πολιτικές και ονόματα. Κι αυτό κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να το θυμόμαστε και να το κρατάμε σαν φυλαχτό. Κι επειδή πολλά γίνονται γύρω μας τώρα τελευταία, ίσως αυτό να είναι η μοναδική ασπίδα σωτηρίας.
