Τα σπαστικά

Ε δε μπορώ ρε παίδες! Είναι κάποια πράματα που στο σβέρκο μου κάθονται. Πολύ με εκνευρίζουν. Απλά χαζά πράματα που δε μπορώ να τα συνηθίσω. Με ε-νο-χλούν.

Θα αρχίσω με ένα ευρέως γνωστό. Ο καιρός. Ε που λέτε, αυτός ο ρημάδης ο καιρός, που λίγο ήλιο και ζεστούλα δε λέει να βγάλει ανοιξιάτικα, με τρελαίνει σε τούτα δω τα μέρη. Μάης μήνας κι ακόμα με το μπουφάν κυκλοφοράμε. Και να πεις ότι τα καλύτερα έρχονται, ούτε κατά διάνοια. Τώρα θα χουμε βροχές καλοκαιριάτικες. Όχι ότι ήμουν πολύ φαν του καυτού καλοκαιριού της Ελλάδας, γενικά δεν την παλεύω με την κάψα, αλλά να ζεσταθεί λίγο το κοκαλάκι μας βρε αδερφέ. Ένα αιώνιο φθινόπωρο ζούμε εδώ πέρα. Ένα σαββατοκύριακο το χρόνο ανεβαίνει πάνω από τους 30 ο υδράργυρος και λιώνουμε στα σκαλοπάτια. Πάντως και με τους 25 τη βολεύεις εδώ πέρα, δε σε χαλάει. Έχει υγρασία και κρατάει ζεστούλα. Αλλά να μας δει και λίγο ηλίου φως. Θυμάμαι ακόμα κείνο του Ιούνη τ' απόγεμα, που 'χαμε μαζευτεί στο άσχετο με τα παιδιά (και καλά για διάβασμα) και καθόμασταν με την κουβέρτα και τα τσάγια στη σειρά στον καναπέ, σαν τα παππουδάκια, και έξω να ρίχνει αστραπόβροντα. "Μα για όνομα! Είναι Ιούνης!" αναφώνησα με αγανάκτηση και ήπια μια γουλιά τσάι τζίντζερ. Γι αυτό όλοι κάνουν σαν τους παλαβούς με το που θα βγει μια αχτίδα φωτός και τρέχουν και λιάζονται στα λιβάδια. Για μια θέση στον ήλιο.

Επόμενο σπαστικό είναι τα σκουπίδια. Ναι καλά ακούσατε τα βρωμοσκούπιδα. Έχουμε 4 διαφορετικές κατηγορίες σκουπιδιών: τα γενικώς ανακυκλώσιμα (πχ. γυαλί, αλουμίνιο κλπ.), χαρτί, τα οργανικά σκουπίδια (υπολείμματα τροφών) και τα κλασικά σκουπίδια που δεν ανακυκλώνονται. Ωραία θα μου πείτε που το κακό. Ανακύκλωση και πάλι ανακύκλωση. Και θα συμφωνήσω μαζί σας. Ως εδώ όλα καλά. Αλλά έλα που δεν υπάρχουν δημόσιοι κάδοι ανακύκλωσης σε κάθε γωνία. Κάθε κτίριο έχει το δικό του κάδο, και πολλοί τους κλειδώνουν κιόλας μην πάει όποιος κι όποιος και πετάει τα σκουπίδια του. Άσε που άμα σε πάρουν χαμπάρι θα πληρώσεις και πρόστιμο που πέταξες σκουπίδι σε λάθος γωνία (true story). Επίσης υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα συγκομιδής έτσι ώστε να ξέρεις πότε να πετάξεις τι. Χωρίζεις τα σκουπιδάκια σου και περιμένεις πότε θα έρθει η ώρα να τα ξεφορτωθείς. Θες να φύγεις διακοπές και έχεις σκουπίδια εβδομάδας και θες να τα στείλεις; Κούνια που σε κούναγε. Που να τα πας; Δεν έχει, θα τα αφήσεις εκεί να σαπίσουν να βρωμίσει το σπίτι. Εντάξει υπερβάλλω λίγο αλλά είδα κι απόειδα η γυναίκα.Τι να μείνουν εκεί στο δρόμο μια βδομάδα μέχρι να ρθει η σειρά τους; Τσαπατσούλικα πράματα. Μια φορά που λέτε, είχα πάει να πάρω κάτι πακέτα από το ταχυδρομείο. Κι επειδή ήταν λίγο μεγάλα και δύσκολα στο κουβάλημα άρχισα να ανοίγω τα κουτιά να ξαλαφρώσω. Τι το 'θελα. Δεν υπήρχε κάδος να πετάξω τα χαρτιά κι έτσι κατέληξα να κουβαλάω κουτιά και περιεχόμενο μέχρι την πόρτα του σπιτιού μου.Τελικά έμεινε  κει όλο το χαρτομάνι μέχρι, φυσικά, να έρθει η ώρα του.

Τελευταίο και σπαστικότερο είναι τα ιντερνετικά. Ξέχνα τα torrents φίλε μου. Εδώ υπάρχει έλεγχος κι έτσι και σε πιάσουν πληρώνεις τρελά πρόστιμα και σου παίρνουν και το pc. Όχι ότι απαγορεύεται το κατέβασμα, αλλά το ανέβασμα στην ουσία. Οπότε no file sharing baby. Αλλά πες ότι την παλεύεις με το stream. Το πιο ενοχλητικό είναι το youtube που δεν παίζουν τα βιντεάκια  με τα τραγούδια, γιατί τα έχει απαγορεύσει η GEMA για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων. Όταν ήρθα οι μισές μου playlists δεν έπαιζαν. Και τώρα έκλεισε και το Grooveshark και δε μπορούμε ούτε Κασετόφωνο να ακούσουμε που έβαλε τις λίστες του στο youtube. Γκρρρρρρ!
Καταλαβαίνετε, λοιπόν το δράμα μου. Ήλιο δεν έχει να πας καμιά βόλτα, youtube δεν έχει να ακούσεις κάνα τραγουδάκι και καταλήγεις να γίνεσαι blogger της κακιάς ώρας να διαλαλείς τον πόνο σου.

Χαμένοι στη μετάφραση

Και να 'μαστε πάλι για να μιλήσουμε για το θεματάκι της επικοινωνίας. Τι γίνεται λοιπόν όταν έρχεται η ώρα και βρίσκεσαι στο ίδιο τραπέζι με άτομα που δεν έχουν κοινή γλώσσα μιλητού; Αναγκαστικά εκείνος που μιλά και τις 2 γλώσσες πρέπει να κάνει το μεταφραστή. Φυσικά υπάρχει και η γλώσσα του σώματος και η παντομίμα άμα λάχει, αλλά αυτό βολεύει μόνο σε λίγες περιπτώσεις, όπως παράδειγμα όταν σου χώνουν το φαί στη μούρη και σου λεν: "Φάε απ' αυτό." (experience talking). Στις αφηρημένες συζητήσεις, αν δεν είσαι από μόνος σου μοντέλο του Πικάσο, θες χειροπιαστές κουβέντες και ένας διερμηνέας είναι απαραίτητο αξεσουάρ. Η συζήτηση, λοιπόν, πρέπει να χωριστεί σε κομμάτια: α) δήλωση, β) μετάφραση-επεξήγηση, γ) ανταπόκριση και πάλι δ) μετάφραση-επεξήγηση. Ταυτοχρόνως, πρέπει να δίνεται συγκεκριμένος χρόνος στους ομιλητές, ώστε οι προτάσεις τους να είναι σύντομες, για να μπορεί ο διερμηνέας να κάνει τη δουλεία του χωρίς να χρειάζεται να θυμάται ολόκληρα κατεβατά. Έτσι έχουμε μια συζήτηση προεκλογικού ντιμπέιτ όπου όλες οι πλευρές λένε την άποψή τους χωρίς να επικρατεί σύγχυση. Αλλά, φίλοι μου καλοί κι αγαπημένοι μην βιάζεστε να χαρείτε από την απλότητα του πράγματος, καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από τέτοιου είδους ιδανικές καταστάσεις. Περισσότερο με τηλεοπτικό πάνελ εκπομπής μοιάζει, όπου ο καθένας πετάγεται επάνω στον άλλον με φωνές και παρατράγουδα, παρά με ντιμπέιτ. Τι κάνεις λοιπόν αγαπητέ ταλαίπωρε διερμηνέα; Πάνω απ' όλα ψυχραιμία. Τους αφήνεις όλους να πουν ό,τι έχουν και στο τέλος κάνεις μια περίληψη εφ όλης της ύλης και ξεμπέρδεψες. Αχ όμως δεν τελειώνει εδώ. Διαρκώς την κάθε λεξούλα που πετάγεται κάθε λίγο στο άσχετο πρέπει να τη μεταφράσεις, ξανά και ξανά και ξανά... Ουφ! Κανείς δε σε πληρώνει γι αυτό που να πάρει.

Υπάρχει, όμως, κι ακόμα ένα πρόβλημα. Άντε να μεταφράσεις εκφράσεις και αστεία που έχουν νόημα μόνο στη γλώσσα σου. Εδώ σε θέλω κάβουρα. Ε πως να το κάνουμε ρε παιδάκι μου είναι κάποια πράγματα που δε μπορείς να τα πεις σε άλλη γλώσσα. Και να σου ο άλλος σου πετάει το αστειάκι στα καλά του καθουμένου κι άντε να εξηγήσεις τώρα. Και κει που είναι μια σειρούλα λέξεις, εσύ επεξηγείς με μια παράγραφο κείμενο με υποσημειώσεις κι αστερίσκους. Τελειώνεις, λοιπόν, και ξεφυσάς περιμένοντας την αμοιβή σου. Και να το, σου 'ρχετε, κείνο το στραβό γελάκι, αυτό του εγκεφαλικού, που αναρωτιέσαι αν θα σου μείνει ο άλλος στον τόπο. Τελικά μένετε όλοι να γελάτε με τα χάλια σας. Δε βαριέσαι μωρέ έχει και την πλάκα του τούτο το χάος.

Bully-δες

Γράφω εκτάκτως σήμερα λόγω της πρόσφατης υπόθεσης του Βαγγέλη Γιακουμάκη και με αφορμή τον ένα χρόνο δημιουργίας του μπλογκ. Θεωρώ ότι δε θα μπορούσε να λείπει από εδώ μια αναφορά στο φαινόμενο του bullying. Θέλω να εκφράσω την αγανάκτησή μου, για ένα θέμα που απασχόλησε την κοινή γνώμη τόσο πολύ αυτές τις μέρες. Δυστυχώς, τώρα το πήραμε χαμπάρι. Γράφω, λοιπόν, για όλους τους Βαγγέληδες, για όλους όσους υπέφεραν από παρόμοια φαινόμενα. Γιατί είναι περισσότεροι από όσους νομίζεις. Είσαι και εσύ, είμαι και εγώ.

Το bullying δεν βρίσκεται μόνο στα ακραία φαινόμενα βίας, όπως αυτά της περίπτωσης του Βαγγέλη. Κρύβεται μέσα σε μικρά, εκ πρώτης όψεως αθώα, καθημερινά πράγματα. Είναι οπουδήποτε προσπαθεί ο καθένας να επιδείξει και να επιβάλει υπεροχή. Είναι παντού: στην οικογένεια, στο σχολείο, στην εργασία, στο δρόμο κλπ. Είναι συν τοις άλλοις η λεκτική και ψυχολογική βία. Είναι όταν κάθεσαι να κάνεις μια συζήτηση και ο συνομιλητής σου δε σε σέβεται, χλευάζει και υποτιμά την άποψή σου και σε μειώνει σαν άτομο. Είναι όταν ο φίλος/η σου θα σου κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα και δε θα το σηκώνει για μια βδομάδα. Είναι όταν το έτερον ήμισυ στη σχέση σου, ζώον σε ανεβάζει ηλίθιο/α σε κατεβάζει, και καλά χαριτολογώντας, και θα σου ρίξει κι ένα φιλάκι μετά να εκφράσει την αγάπη του/της, κι όλα καλά. Είναι όταν στη δουλειά σου είσαι ο καινούριος. Είναι όταν θα προχωρήσεις στο δρόμο και θα σε κοιτάξουν με λαγνεία και σκέψεις πονηρές, και ενδεχομένως, να σου πουν και κάτι πρόστυχο. Είναι όταν όλη η κοινωνία σε περιθωριοποιεί, επειδή είσαι φτωχός, επειδή είσαι πλούσιος, επειδή δεν έχεις καλή μόρφωση, επειδή έχεις πολύ καλή μόρφωση, επειδή δεν έχεις καλή δουλειά, επειδή έχεις υπερβολικά καλή δουλειά, επειδή είσαι καλός μαθητής, επειδή είσαι κακός μαθητής, επειδή είσαι μετανάστης, επειδή είσαι ντόπιος που πήγε μετανάστης, επειδή είσαι δεξιός, επειδή είσαι αριστερός, επειδή είσαι χριστιανός, επειδή είσαι μουσουλμάνος, επειδή είσαι γυναίκα, επειδή σου αρέσουν τα μήλα και όχι τα πορτοκάλια, επειδή, επειδή, επειδή...... Και εσύ μικρέ Βαγγέλη τα ανέχεσαι, τα υπομένεις, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει. Αλλά δεν αλλάζει κι εσύ αρχίζεις να μισείς. Είτε τους άλλους, είτε τον ίδιο σου τον εαυτό. Και έρχεται η στιγμή που είτε θα βλάψεις τον εαυτό σου, ή θα γίνεις κι εσύ ένας απ' αυτούς, βλάπτοντας άλλους. Γιατί αυτή την άμυνα έχεις.

Και επειδή είναι πολύ εύκολο κανείς να νιώθει εμπάθεια για όλους αυτούς τους καταπιεστές και βασανιστές, για όλους αυτούς που δημιουργούν μια κοινωνία μίσους και διακρίσεων, αναρωτιέμαι. Εσύ. Ναι, σε εσένα μιλάω. Εσύ, που ενδεχομένως, διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Εσύ που τόσο εύκολα δείχνεις με το δάχτυλο και κατηγορείς. Εσύ πόσο bully-ς είσαι;

5 λόγοι για να την κάνεις

Μπουμ κούκλοι! Μετά από αρκετούς μήνες σιωπής κι οδύνης (γιατί στο κλάμα είχα μείνει την τελευταία φορά) είπα να κάνω ντου. Συμπαθάτε με αλλά δεν ήμουν σε φάση γραψίματος (ή και ήμουν :p) . Να μαι όμως πάλι, επανέρχομαι δυναμικά. Σήμερα αποφάσισα να αναπτύξω τους λόγους, για τους οποίους, η ξενιτιά έχει και τα καλά της βρε αδερφέ. Ξεκινώ λοιπόν:

α) Γνωρίζεις πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο συγκεκριμένο, αλλά ευκαιρία να το τονίσω άλλη μια φορά. Είναι πολύ σημαντικό να έρχεσαι σε επαφή με άτομα με άλλα "βίτσια". Καταλαβαίνεις πολλά πράγματα για τον κόσμο, περισσότερα από ότι ενδεχομένως θα μάθαινες διαβάζοντας όλα τα βιβλία που θα βρεθούν στη μάπα σου ή βλέποντας ντοκιμαντέρ για κουλτούρες και τα συναφή. Και φυσικά, εφόσον και ο ίδιος το επιτρέπεις, γίνεσαι πιο ανοιχτός, πιο δεκτικός, πιο συγκαταβατικός. Το καλύτερο φάρμακο κατά του ρατσισμού.

β) Μαθαίνεις να μιλάς πολύ καλά τουλάχιστον σε μια ακόμη γλώσσα πέρα από τη μητρική σου. Οκ θα πείτε, δεν μαθαίνουμε τόσα χρόνια στα σχολειά και στα φροντιστήρια; Ισχύει, αλλά δεν είναι το ίδιο. Είναι άλλο να χρησιμοποιείς τη γλώσσα στην καθημερινότητά σου επειδή τη χρειάζεσαι, κι άλλο να τη διαβάζεις παθητικά, για τις εξετάσεις ας πούμε. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά. Άσε που με τα χρόνια ξεχνάς κιόλας.

γ) Μαθαίνεις να ζεις με λίγα. Ίσως για κάποιους αυτό να είναι δεδομένο έτσι κι αλλιώς, αλλά εγώ ξαφνιάστηκα με το πόσα άφησα πίσω τελικά. Όταν έφυγα πήρα μια βαλίτσα με τα απολύτως απαραίτητα. Στο μικρό μου δωμάτιο είχα μόνο τα βασικά έπιπλα. Τα της κουζίνας περιορίζονταν μόνο σε τρία πιάτα (ένα ρηχό, ένα βαθύ και ένα ήμι-βαθύ), τρία μαχαιροπίρουνα, ένα γουόκ και ένα μικρό κατσαρολάκι. Τα ρούχα μου τα βασικά, και μόνο χειμερινά είχα πάρει στην αρχή. Όταν είχαν πιάσει οι ζέστες δεν είχα τι να φορέσω. Να μην τα πολυλογώ, καμία σχέση με τη "χλιδή" στην Ελλάδα. Εκεί τα είχα όλα, εδώ τίποτα...

δ) Βασίζεσαι μόνο στον εαυτό σου. Σαν συμπλήρωμα, κατά κάποιο τρόπο του προηγούμενου. Όταν φεύγεις αφήνεις πίσω οικογένεια και φίλους. Αφήνεις πίσω τα πάντα όπως τα ήξερες και οποιαδήποτε ασφάλεια που όλα αυτά σου παρέχουν. Και μένεις γυμνός να κάνεις μια νέα αρχή. Και την κάνεις. Μόνος. Κανένας δεν είναι εκεί να σε βοηθήσει όπως πριν. Είναι δύσκολο ναι. Επώδυνο θα έλεγα. Αλλά δεν έχεις επιλογή. Ή αυτό ή πας πίσω. Αλλά έτσι σκληραγωγείσαι. Και χωρίς να το καταλάβεις απαγκιστρώνεσαι από πολλά πράγματα που νόμιζες ότι σε κρατούσαν δέσμιο. Και στηρίζεσαι στα πόδια σου.

ε) Έχεις επιλογές. Φεύγοντας από το μικρό καβούκι της πατρίδας σου, ξετυλίγεται μπροστά σου ο κόσμος. Αντιλαμβάνεσαι ότι μπορείς να διαλέξεις, και να κάνεις πράγματα που πριν δε θα μπορούσες να φανταστείς ή δεν σου δινόταν η δυνατότητα. Πλέον ο κόσμος σου ανήκει!

Ποτέ μην πας μόνος σου στο ταχυδρομείο

Πάω να κάνω ένα απόγευμα τη δουλίτσα μου στο ταχυδρομείο. Ήθελα να ταχυδρομήσω κάτι χαρτιά στην τράπεζα μέσω μιας διαδικασίας post ident, όπου πρέπει να υπάρξει ταυτοποίηση στοιχείων μέσω ταχυδρομείου. Περιμένω, λοιπόν τη σειρά μου ώσπου έρχεται η ώρα η ριμάδα και φτάνω μπροστά, και ο πάγκος που ήταν διαθέσιμος ήταν ενός ψηλού μουστακαλή μεσήλικα και ολίγον σκιαχτικού. Τον είχα κόψει από μακριά και δεν ήθελα να τύχω σ' αυτόν. Ήταν ελαφρώς άξεστος. Και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, είχα δίκιο.
Πηγαίνω, λοιπόν, και του λέω στα Αγγλικά ότι θέλω να στείλω αυτά τα χαρτιά. Και όπως περιμένετε φίλοι μου καλοί καλοί μου φίλοι, γραμμένα τα 'χε και τα Αγγλικά κι εμένα ο γραμματάς. Παίρνει τα έγγραφα μου και μου ζητά ταυτότητα. Του δίνω την ελληνική μου ταυτότητα και μπζζζζ μπζζζζ χτυπάει το τηλέφωνό μου συνάμα. Μου λέει: "Με ελληνική ταυτότητα δε γίνεται, αν έχετε διαβατήριο", μπζζζζ μπζζζζ. Πανικόβλητη εγώ να σηκώσω το τηλέφωνο και να δώσω και τα έγγραφα του δίνω το διαβατήριό μου (που ευτυχώς είχα) και μένω με το τηλέφωνο στο χέρι, το οποίο τελικά δεν πρόλαβα να σηκώσω. Σε τούτο το σημείο έχω να σημειώσω τα εξής: Πρώτον, απαιτείται διαβατήριο σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να κάνεις τη δουλειά σου σε δημόσια υπηρεσία, ενώ μπορείς να ταξιδέψεις παντού με την ταυτότητά σου. Απαράδεκτο! Δε σχολιάζω περαιτέρω το αφήνω στην κρίση του κοινού. Και δεύτερον, στο τηλέφωνο, που έσπευσα να σηκώσω, ήταν ο Γερμανός φίλος μου που είχαμε δώσει ραντεβού απ' έξω απ' το ταχυδρομείο και ήθελα να του πω πού ακριβώς βρίσκομαι να ξέρει.
Συνεχίζω, λοιπόν, από κει που μένω σύξυλη με το τηλέφωνο στο χέρι. Μου λέει επιθετικά: "Με αυτό στο χέρι δεν κάνουμε δουλειά" και μου δίνει να υπογράψω ένα χαρτί. Καλά καλά κύριος μη βαράτε- και χαμογελαστή με την απαράμιλλη ευγένεια που με διακατέχει βάζω τη τζίφρα μου. Ξαναχτυπά το τηλέφωνο και, ευτυχώς, το σηκώνω αυτή τη φορά, κι εξηγώ στο φίλο μου πού βρίσκομαι και μπαίνει στην είσοδο και με περιμένει. Καθώς συμπλήρωνε τα στοιχεία μου ο γραμματάς κάποια στιγμή με ρωτά: "Από το Ντίσελντορφ το πήρατε το διαβατήριο;". Τον κοίταξα απορημένη και του απάντησα όχι. "Τι σχέση έχει το Ντίσελντορφ άνθρωπε μου;" σκέφτηκα. Ύστερα με ρώτησε: "Ποιος εξέδωσε το διαβατήριο;". Εγώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε και δεν ήξερα τι να του πω. Μα τι με ρωτούσε που δεν αναγράφεται εκεί πάνω; Έπειτα αφού δεν καταλάβαινα, επανέλαβε την ερώτηση ξανά μανά, αλλά αυτό φυσικά δεν άλλαξε κάτι. Συνέχιζε να επαναλαμβάνει την ίδια ακριβώς ερώτηση με αυξανόμενα ντεσιμπέλ κι εγώ κοιτούσα σαν το χάνο τρομοκρατημένη που μου φώναζε λες και είχα κάνει κανένα έγκλημα. "Δεν το έκλεψα!" σκεφτόμουν.
Οι αγριοφωνάρες του ακούστηκαν σε όλο το ταχυδρομείο και ο φίλος μου που στεκόταν στην είσοδο τις άκουσε, και αφού "έκοψε" τι συμβαίνει έσπευσε να βοηθήσει. Μου λέει: "Πού έβγαλες το διαβατήριο θέλει να μάθει" και λέω απορημένη "Στην Ελλάδα, ελληνικό διαβατήριο είναι". "Ναι, αλλά σε ποια πόλη;" πετάγεται ο μουστακαλής. Ε πες έτσι βρε άνθρωπε, αναδιατύπωσε την ερώτησή σου να σε καταλάβουμε και εμείς τα αλλοδαπά. Λέω κι εγώ την πόλη από όπου το πήρα, που εν τέλει ουδεμία σχέση είχε με αυτό που έπρεπε να γράψει. Καθώς, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, τα γερμανικά διαβατήρια αναγράφουν την πόλη έκδοσης, ενώ τα ελληνικά εκδίδονται όλα από την ίδια αρχή, που είναι η Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών - Εθνικό τμήμα Διαβατηρίων, και η πόλη που ενδεχομένως να το πήρες δεν έχει σημασία και δεν αναγράφεται. Οπότε Αθήνα έπρεπε να πω. Δυστυχώς, όμως, επάνω στο διαβατήριο αναγράφονται μόνο κάποια αρχικά που για τους Γερμανούς γραφειοκράτες προφανώς δεν είναι αρκετά κι εσύ αν δεν γνωρίζεις τέτοιου είδους μικροδιαφορές πιάνεσαι εξαπίνης και δεν ξέρεις τι να πεις.
Τέλος πάντων κάναμε τη δουλειά μας και φύγαμε. Εγώ με το κεφάλι κάτω γιατί ντράπηκα πολύ που μου φώναζε. Ο φίλος μου τόνισε ότι ήταν αγενέστατος. Η συμπεριφορά του ήταν απαράδεκτη. Στεναχωρήθηκα πολύ εκείνη την ημέρα. Ένιωσα πολύ άσχημα για κάτι που δεν έφταιξα. Το μόνο πρόβλημα είναι που είμαι ξένη. "Θέλω βοήθεια για να στείλω ένα γράμμα στο ταχυδρομείο. Τι θα γινόταν αν ήμουν μόνη μου;". Αυτές οι σκέψεις γυρνούσαν στο μυαλό μου ξανά και ξανά. Πας να κάνεις μια καθημερινή ρουτίνα και δεν ξέρεις σε ποιον μπορεί να τύχεις και να πάει η διάθεσή σου περίπατο. Εκεί που σηκώνεσαι στα πόδια σου να πέφτεις. Να εξαρτάσαι συνέχεια από κάποιον άλλο για να κάνεις ένα απλό πράγμα. Μικροπράγματα θα πει κανείς. Αλλά εγώ έκλαψα κείνη τη μέρα. Έκλαψα πολύ. Κι όχι μόνο γι' αυτό. Αλλά για κείνο, και κείνο και για το άλλο.....

Νοικοκυρά σε απόγνωση

Κι έρχεται η ώρα που καλείς κόσμο στο σπίτι σου, να το ρίξετε λιγάκι όξω βρε αδερφέ, και πρέπει να μαγειρέψεις κάνα φα'ί' να γεμίσουν τα στομάχια τους, μη σε πουν και ακαμάτρα νοικοκυρά. Έλα μου όμως που δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Εκτός, φυσικά, του ότι πρέπει να υπολογίσεις πόσα άτομα θα έρθουν, ώστε να γεμίσεις τις στοίβες σου αναλόγως, πρέπει να υπολογίσεις και τι τρώει έκαστος. Και δεν εννοώ να υπολογίσεις τη χοληστερίνη, τα τριγλυκερίδια και το ζάχαρο του καθενός, όπως κάνουν οι μανάδες μας όταν μαζευόμαστε με το σόι τις γιορτές, και θες να μη σου μείνει κανένας παππούς στον τόπο. Τουλάχιστον εκεί λες θα φτιάξω κάτι ελαφρύ και καθάρισες. Άλλωστε για την υγεία πρόκειται, δεν παίζουμε με αυτά. Αλλά τώρα σου έρχεται ο καθένας από άλλη χώρα, άλλη θρησκεία κι άλλη άποψη. Σου έρχεται ο άλλος vegeterian που δεν τρώει κρέας, ο άλλος vegan που δεν τρώει τίποτε ζωικής προέλευσης κι ο άλλος ήμι-vegeterian που δεν τρώει κρέας αν και μόνο αν δε γνωρίζει κάτω από ποιες συνθήκες έχει ανατραφεί και σφαχτεί. Και καλά λες, άντε μην κάνεις κρέας, βέβαια ούτε τυρί, ούτε αβγό για να ικανοποιήσεις τον vegan. Αλλά ο άλλος σου έρχεται κρεατοφάγος για δεν του πιάνεται το χόρτο στο στομάχι, οπότε με σαλατούλα σκέτη δεν τη βγάζεις όπως και να χει. Αλλά και δίκιο θα χει ο καλεσμένος. Επειδή δηλαδή ο άλλος επέλεξε να βοσκάει πρέπει κάθε φορά που θα μαζευόμαστε, να κάνουμε όλοι τα πρόβατα; Οπότε φιλενάδα με χορταράκι σκέτο δεν καθαρίζεις. Κάτσε και μαγείρευε.
Πας, λοιπόν, να κάνεις κρέας. Και ιδού πάλι τα κομβία της κυρίας Αλεξίας. Ο μουσουλμάνος δεν τρώει χοιρινό, ο βουδιστής δεν τρώει μοσχάρι κι ο περίεργος δεν τρώει αρνί, γιατί του βρωμάει (να πούμε την αλήθεια ένα δίκιο το χει, εδώ χάλια τα κρέατα α πα πα). Οπότε τι μένει, κοτοπουλάκι και ψαράκι. Καλά ψαράκι εδώ πάνω ούτε κατά διάνοια, μόνο κατεψυγμένο. Άρα τους σερβίρεις και συ τον πούλο. Τέλος πάντων αυτό που θέλω να πω είναι ότι ξεπατώνεσαι, σαν καλή οικοδέσποινα, να τους ικανοποιήσεις όλους και τη βγάζεις στα γενέθλιά σου στην κουζίνα (σνιφ κλαψ μπου χου). Άιντε ας φαν κι ας σκάσουν. Γεια μας!

Ο λατρεμένος μου γείτονας

Μια φορά σε ένα πάρτι μιας συμφοιτήτριας μαζωχτήκαμε πάλι κόσμος και ντουνιάς από όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Καθώς μπαίνω μέσα αντικρίζω το πλήθος και, φυσικά, αρχίζουν οι συστάσεις. Με συστήνει λοιπόν η φίλη μου λέγοντας ότι είμαι από την Ελλάδα. Εκείνη τη στιγμή ένας από τους θαμώνες που στεκόταν δίπλα μου έρχεται και μου σφίγγει το χέρι με ενθουσιασμό και μου λέει μες την καλή χαρά : "Ω χαίρω πολύ! Εγώ είμαι από τη Μακεδονία". Εκείνη τη στιγμή σάστισα. Μα ποια Μακεδονία λέει ο τύπος. Μετά συνειδητοποίησα ότι εννοεί τα Σκόπια. Στην αρχή κάπως παραξενεύτηκα επειδή δεν είχα συνηθίσει να αποκαλώ τα Σκόπια Μακεδονία. Όλοι στον κόσμο όμως πλέον, έτσι τα ξέρουν, μόνο στην Ελλάδα εμείς συνεχίζουμε να τα αποκαλούμε Σκόπια. Τέλος πάντων, του έσφιξα κι εγώ το χέρι και του είπα με ένα επιφώνημα ενθουσιασμού: "Ω αλήθεια! Χαίρω πολύ!". Είχα ξαφνιαστεί που με χαιρέτησε τόσο εγκάρδια, λες και ήμασταν αδέρφια, λες και είχαμε κάτι κοινό. Μα καλά δεν ξέρει τι γίνεται στην Ελλάδα;
Η αλήθεια είναι, ποτέ δεν με ενδιέφερε αν θα λέγονται τα Σκόπια Μακεδονία, Τρίκαλα, Πατήσια, Σπυριδούλα κ.λ.π. Δεν πα να λέγονται και Πόπη σαν την γιαγιά μου την Καλλιόπη. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα όλους τους Έλληνες που θα αντιδρούσαν στο άκουσμα του ονόματος Μακεδονία αντί Σκόπια. Πόσες συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα πια. Αλλά εδώ δεν κάνουμε πολιτική συζήτηση και δε θέλω να επεκταθώ. Απλώς αναρωτιόμουν πώς όλοι αυτοί οι ''πατριώτες'' θα συμπεριφερόντουσαν σε αυτό το παιδί που θα τους έσφιγγε το χέρι. Όταν βρίσκεσαι σε διεθνές περιβάλλον κι έχεις τον άλλο δίπλα σου, τον αγγίζεις, κάθεστε φάτσα με φάτσα και κάνετε μια συζήτηση, όλες αυτές οι πατριωτικές εξάψεις περνούν σε δεύτερη μοίρα. Πλέον δε σε ενδιαφέρει από που είναι. Σε ενδιαφέρει ο άνθρωπος αυτός καθεαυτός. Θα μιλήσετε πολιτισμένα και θα κάνετε την πλάκα σας. Θα πείτε για το πως περνάτε τη μέρα σας και τι φάγατε το μεσημέρι. Τόσο απλά. Είναι τόσο κρίμα να χαλάμε τις καρδιές μας. Γιατί να επικρατεί διχόνοια ενώ μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη; Τι έχουμε να χωρίσουμε; Είμαστε όλοι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι είναι πάνω από πολιτικές και ονόματα. Κι αυτό κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να το θυμόμαστε και να το κρατάμε σαν φυλαχτό. Κι επειδή πολλά γίνονται γύρω μας τώρα τελευταία, ίσως αυτό να είναι η μοναδική ασπίδα σωτηρίας.