Ξένος

Και να σαι, λοιπόν, σε μια χώρα. Μια ξένη χώρα, μόνος. Και καλείσαι να ζήσεις και να ανταπεξέλθεις στην καθημερινότητα. Άγνωστοι άνθρωποι, διαφορετική κουλτούρα, αλλιώτικες συνήθειες. Το ήξερες από την αρχή, το περίμενες. Όμως, όσο και να το περιμένεις, και όσο και να δέχεσαι τη διαφορετικότητα, δεν μπορείς να το αντιληφθείς αν δεν το βιώσεις βαθιά μέσα στο πετσί σου.
Πάντα έκανα παρέες με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, μάθαινα γλώσσες, γνώριζα πολιτισμούς, ταξίδευα. Ήμουν ανοιχτή σε "εναλλακτικούς" τρόπους ζωής. Αλλά, αλλιώς είναι να είσαι στο εξωτερικό για μεγάλο χρονικό διάστημα, και να ξέρεις, ότι από 'δω και 'μπρος, έτσι θα είναι η ζωή σου. Σε μια ξένη χώρα είσαι πάντα ξένος. Τόσο για τη χώρα και τους ανθρώπους της, που όσο σωστός και καλλιεργημένος να είσαι, δεν είσαι ένας απ' αυτούς, αλλά όσο και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Πώς μπορείς να αναγνωρίσεις πλέον τον εαυτό σου όταν τα απλά πράγματα που έκανες πριν, και θεωρούσες ότι σε χαρακτήριζαν, όλες αυτές οι ασήμαντες μικρές καθημερινές συνήθειες, έχουν αντικατασταθεί; Όταν δεν μπορείς πια να τα κάνεις; Ούτε να εκφραστείς όπως θες δεν μπορείς καλά καλά σε άλλη γλώσσα. Και προσαρμόζεσαι σε μια άλλη ζωή. Και τελικά το "θέλω" που πρωτίστως τόσο ακράδαντα διεκδικούσες μετατράπηκε σε "πρέπει". Τόσο απλά και τόσο γρήγορα. Γιατί πρέπει να προσαρμοστείς.
Κι όμως συνεχίζεις, κι ας καμιά φορά κλείνεσαι στον εαυτό σου κι απομακρύνεις τους πάντες και τα πάντα γύρω σου. Κι ας καμιά φορά σου λείπουν όλα, σου λείπει ο παλιός εαυτός σου, και θες να ξεσπάσεις, μα κάνεις υπομονή. Κι ας θες να τα βροντήξεις όλα και να σηκωθείς να φύγεις να πας πίσω. Μα το αστείο είναι πως και πίσω να πας δε μένει παρά μόνο μια ανάμνηση της ζωής που έκανες παλιά. Και πλέον δεν ανήκεις εκεί. Μα ούτε κι εδώ ανήκεις. Και τελικά είσαι ένα κράμα του παλιού και του καινούριου. Κάτι στο ενδιάμεσο που λέμε. Και τελικά δεν ανήκεις πουθενά.
Ωχ τα 'πα και μελαγχόλησα και δεν παύει να στριφογυρνά στο μυαλό μου κείνο το τραγουδάκι του Bob : "Once upon a time you dressed so fine...."

https://www.youtube.com/watch?v=g1s47L8DrJ0

Με το Guten Tag σας

Βρίσκομαι στη Γερμανία εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου. Άφησα την Ελλάδα ελπίζοντας ότι θα βρω εδώ κάτι καλύτερο. Δεν ήθελα ή μάλλον ήθελα και δεν ήθελα. Ήθελα να ζήσω στο εξωτερικό να αποκτήσω αυτή την εμπειρία, αλλά όχι όταν δεν έχω άλλη επιλογή. Τελικά ήρθα για μεταπτυχιακές σπουδές, αρχικά, κι έπειτα ό,τι προκύψει. Περίμενα ότι θα ήταν δύσκολα στην αρχή, αλλά όχι τόσο δύσκολα όσο τελικά τα βρήκα.
Το πρώτο εξάμηνο ήταν αβάσταχτο. Άγνωστη χώρα, άγνωστες συνήθειες, άγνωστοι άνθρωποι. Προσθέτοντας και τις δυσκολίες του μεταπτυχιακού ολοκληρώνεται η εικόνα της απελπισίας μου. Το μεταπτυχιακό μου ήταν διεθνές και η γλώσσα διεξαγωγής του ήταν η Αγγλική. Η γλώσσα ήταν βασικό κριτήριο επιλογής. Ήξερα Γερμανικά αρκετά καλά, είχα αποκτήσει μάλιστα το πτυχίο επιπέδου C1 κάποια χρονάκια πριν (12 για την ακρίβεια), αλλά καταλαβαίνετε μετά από τόσο καιρό που τα 'χα αφήσει στο ράφι, να μπορέσω να τα βγάλω πέρα σε επίπεδο μεταπτυχιακού θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο. Σκεφτόμουν όμως ότι θα ήταν καλή ευκαιρία να εξασκήσω και τις δυο γλώσσες παράλληλα, τη μία εντός, και την άλλη εκτός σπουδών. Ε το λοιπόν κούνια που με κούναγε. Σχεδόν ενάμιση χρόνο παραμονής μου στη Γερμανία τα Γερμανικά μου είναι ελαχίστως καλύτερα από ότι όταν ήρθα.
Το εντατικό πρόγραμμα του μεταπτυχιακού και η διαρκής κούραση δε μου επέτρεψαν να ασχοληθώ καθόλου με το θέμα της γλώσσας. Φυσικά και τα Αγγλικά μου ήθελαν φρεσκάρισμα, καθώς ολημερίς με αυτά έπρεπε να συνεννοούμαι, τόσο μέσα στο πλαίσιο τον μαθημάτων, όσο και μαζί με τους συμφοιτητές μου που ήταν οι περισσότεροι από άλλες χώρες και αρκετοί δεν γνώριζαν γρι Γερμανικά. Τελικά συνήθισα να σκέφτομαι και να μιλώ Αγγλικά και τα Γερμανικά πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Βέβαια μέσα στα πλαίσια του πανεπιστημίου είσαι ασφαλής οπότε δε σε νοιάζει και πολύ. Αν και ίσως αυτό να μην είναι εντελώς αλήθεια τελικά.
Με το που πήγα να κάνω την εγγραφή στο International Office του πανεπιστημίου το θέαμα ήταν απογοητευτικό. Τα πάντα ήταν γραμμένα στα Γερμανικά. Μα καλά τι σόι άνθρωποι είναι τούτοι που σε γραφείο για διεθνείς φοιτητές τα έχουν όλα στα Γερμανικά! Εγώ τουλάχιστον μπορούσα να καταλάβω, αλλά άλλοι που τώρα έρχονται σε μια πρώτη επαφή με τη γλώσσα θα αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Ένιωθα εντελώς ασφυκτικά. Βρισκόμουν σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον για τους αλλοδαπούς. Μα καλά, Αγγλικά ούτε για δείγμα;! '"Ίσως οι άνθρωποι να είναι πιο φιλικοί." σκέφτηκα. Πήρα λοιπόν το νουμεράκι μου (ναι νουμεράκι, οργάνωση όχι αστεία) και περίμενα τη σειρά μου για να περάσω στα γραφεία με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Με το που έρχεται η σειρά μου μπαίνω μέσα πρόσχαρη να παραδώσω τα έγγραφά μου. Ο γραμματέας με κοιτούσε αφ' υψηλού με μια μούρη 24 καρατίων και με το ζόρι μιλούσε Αγγλικά. Ρίχνει μια ματιά στα χαρτιά μου και μου λέει: "Το αντίγραφο του πτυχίου σας δεν είναι έγκυρο. Αν έχετε το αυθεντικό έντυπο πηγαίνετε να επικυρώσετε ένα αντίγραφο στο γραφείο εξυπηρέτησης πολιτών και να μου το φέρετε άμεσα." Ευτυχώς είχα πάρει όλα τα χαρτιά μαζί μου οπότε κανένα πρόβλημα.
Τρέχω λοιπόν απευθείας στο παράρτημα της εν λόγω υπηρεσίας του πανεπιστημίου. Ξαναπαίρνω το νουμεράκι μου και περιμένω. Έρχεται η ώρα να μπω μέσα, δίνω το πτυχίο μου στην υπάλληλο, βγάζει μια κόπια και το επικυρώνει. Περιττό να αναφέρω ότι Αγγλικά δε μιλούσε καθόλου. Έπειτα της δείχνω το μεταφρασμένο από δικηγόρο αντίγραφο του πτυχίου μου και τη ρώτησα μήπως χρειάζεται να κάνω κάτι και με αυτό (στα Αγγλικά πάντα). Δυστυχώς όμως, είχε φύγει το συρραπτικό που ένωνε το αντίγραφο πτυχίου με την επικυρωμένη μετάφραση. Πού να φανταστώ τι έμελλε να συμβεί εξαιτίας τούτου του τόσο τραγικού συμβάντος. Αυτή αφηνίασε και άρχισε να μου δείχνει το σημείο με το συρραπτικό και να μου φωνάζει στα Γερμανικά: "Αυτό δεν το κάνω εγώ πρέπει να το πας σε δικηγόρο. Σε δι-κη-γό-ρο. Δικηγόρο..." Εγώ παραξενεύτηκα από αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά και της έλεγα ότι δεν καταλαβαίνω τι μου λέει, τι συμβαίνει και γιατί χρειάζεται ακριβώς. Αυτή το βιολί της συνέχιζε να λέει επιθετικά για δικηγόρους. Τελικά τα μάζεψα να φύγω απορημένη με την τόσο επιθετική της συμπεριφορά στα καλά καθούμενα. Καθώς έφευγα αυτή σηκώθηκε από τη θέση της κι άρχισε αγανακτησμένα να ωρύεται στη συνάδελφό της στο διπλανό γραφείο. Πάει τρελάθηκε ο κόσμος...
Ευθύς, το λοιπόν, πηγαίνω το αντίγραφο στη γραμματεία, όπως ζητήθηκε, κι όλα καλά. Αμάν ρε παιδιά ακόμα δεν πατήσαμε το ποδάρι μας σε τούτη τη χώρα και μας πήραν απ'τα μούτρα;! Κι έτσι, κουτσά στραβά, άρχισαν όλα.