Και να σαι, λοιπόν, σε μια χώρα. Μια ξένη χώρα, μόνος. Και καλείσαι να ζήσεις και να ανταπεξέλθεις στην καθημερινότητα. Άγνωστοι άνθρωποι, διαφορετική κουλτούρα, αλλιώτικες συνήθειες. Το ήξερες από την αρχή, το περίμενες. Όμως, όσο και να το περιμένεις, και όσο και να δέχεσαι τη διαφορετικότητα, δεν μπορείς να το αντιληφθείς αν δεν το βιώσεις βαθιά μέσα στο πετσί σου.
Πάντα έκανα παρέες με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, μάθαινα γλώσσες, γνώριζα πολιτισμούς, ταξίδευα. Ήμουν ανοιχτή σε "εναλλακτικούς" τρόπους ζωής. Αλλά, αλλιώς είναι να είσαι στο εξωτερικό για μεγάλο χρονικό διάστημα, και να ξέρεις, ότι από 'δω και 'μπρος, έτσι θα είναι η ζωή σου. Σε μια ξένη χώρα είσαι πάντα ξένος. Τόσο για τη χώρα και τους ανθρώπους της, που όσο σωστός και καλλιεργημένος να είσαι, δεν είσαι ένας απ' αυτούς, αλλά όσο και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Πώς μπορείς να αναγνωρίσεις πλέον τον εαυτό σου όταν τα απλά πράγματα που έκανες πριν, και θεωρούσες ότι σε χαρακτήριζαν, όλες αυτές οι ασήμαντες μικρές καθημερινές συνήθειες, έχουν αντικατασταθεί; Όταν δεν μπορείς πια να τα κάνεις; Ούτε να εκφραστείς όπως θες δεν μπορείς καλά καλά σε άλλη γλώσσα. Και προσαρμόζεσαι σε μια άλλη ζωή. Και τελικά το "θέλω" που πρωτίστως τόσο ακράδαντα διεκδικούσες μετατράπηκε σε "πρέπει". Τόσο απλά και τόσο γρήγορα. Γιατί πρέπει να προσαρμοστείς.
Κι όμως συνεχίζεις, κι ας καμιά φορά κλείνεσαι στον εαυτό σου κι απομακρύνεις τους πάντες και τα πάντα γύρω σου. Κι ας καμιά φορά σου λείπουν όλα, σου λείπει ο παλιός εαυτός σου, και θες να ξεσπάσεις, μα κάνεις υπομονή. Κι ας θες να τα βροντήξεις όλα και να σηκωθείς να φύγεις να πας πίσω. Μα το αστείο είναι πως και πίσω να πας δε μένει παρά μόνο μια ανάμνηση της ζωής που έκανες παλιά. Και πλέον δεν ανήκεις εκεί. Μα ούτε κι εδώ ανήκεις. Και τελικά είσαι ένα κράμα του παλιού και του καινούριου. Κάτι στο ενδιάμεσο που λέμε. Και τελικά δεν ανήκεις πουθενά.
Ωχ τα 'πα και μελαγχόλησα και δεν παύει να στριφογυρνά στο μυαλό μου κείνο το τραγουδάκι του Bob : "Once upon a time you dressed so fine...."
https://www.youtube.com/watch?v=g1s47L8DrJ0
Πάντα έκανα παρέες με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, μάθαινα γλώσσες, γνώριζα πολιτισμούς, ταξίδευα. Ήμουν ανοιχτή σε "εναλλακτικούς" τρόπους ζωής. Αλλά, αλλιώς είναι να είσαι στο εξωτερικό για μεγάλο χρονικό διάστημα, και να ξέρεις, ότι από 'δω και 'μπρος, έτσι θα είναι η ζωή σου. Σε μια ξένη χώρα είσαι πάντα ξένος. Τόσο για τη χώρα και τους ανθρώπους της, που όσο σωστός και καλλιεργημένος να είσαι, δεν είσαι ένας απ' αυτούς, αλλά όσο και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Πώς μπορείς να αναγνωρίσεις πλέον τον εαυτό σου όταν τα απλά πράγματα που έκανες πριν, και θεωρούσες ότι σε χαρακτήριζαν, όλες αυτές οι ασήμαντες μικρές καθημερινές συνήθειες, έχουν αντικατασταθεί; Όταν δεν μπορείς πια να τα κάνεις; Ούτε να εκφραστείς όπως θες δεν μπορείς καλά καλά σε άλλη γλώσσα. Και προσαρμόζεσαι σε μια άλλη ζωή. Και τελικά το "θέλω" που πρωτίστως τόσο ακράδαντα διεκδικούσες μετατράπηκε σε "πρέπει". Τόσο απλά και τόσο γρήγορα. Γιατί πρέπει να προσαρμοστείς.
Κι όμως συνεχίζεις, κι ας καμιά φορά κλείνεσαι στον εαυτό σου κι απομακρύνεις τους πάντες και τα πάντα γύρω σου. Κι ας καμιά φορά σου λείπουν όλα, σου λείπει ο παλιός εαυτός σου, και θες να ξεσπάσεις, μα κάνεις υπομονή. Κι ας θες να τα βροντήξεις όλα και να σηκωθείς να φύγεις να πας πίσω. Μα το αστείο είναι πως και πίσω να πας δε μένει παρά μόνο μια ανάμνηση της ζωής που έκανες παλιά. Και πλέον δεν ανήκεις εκεί. Μα ούτε κι εδώ ανήκεις. Και τελικά είσαι ένα κράμα του παλιού και του καινούριου. Κάτι στο ενδιάμεσο που λέμε. Και τελικά δεν ανήκεις πουθενά.
Ωχ τα 'πα και μελαγχόλησα και δεν παύει να στριφογυρνά στο μυαλό μου κείνο το τραγουδάκι του Bob : "Once upon a time you dressed so fine...."
https://www.youtube.com/watch?v=g1s47L8DrJ0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου