Αλαλούμ Αλαλούμ

Και όπως είχα υποσχεθεί θα επανεξετάσω το θέμα της ασυνεννοησίας (γαϊδουριάς). Την προηγούμενη φορά είχα αναφερθεί στο πρόβλημα που προκύπτει όταν κάποιοι μιλούν στη γλώσσα τους και οι υπόλοιποι στην παρέα δεν καταλαβαίνουν Χριστό. Και καλά όταν μιλάει κανείς για τα μούτρα του ή για κάτι που δεν μπορεί να το εκφράσει εύκολα σε άλλη γλώσσα. Αλλά όταν φιλαράκι μιλάς για τον άλλο σκοπίμως για να μη σε καταλάβει είσαι για φάπες.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι όταν ο άλλος δεν τους καταλαβαίνει μπορούν να εκφράζονται όπως θέλουν, λες και τόση ώρα επιτηδευμένα προσπαθούν να το παίξουν ευγενικοί. Όλοι ίσως έχουμε πέσει στην παγίδα εκεί που μιλάμε μαζί με τους ξένους ωραία και καλά και είμαστε τύπος και υπογραμμός, να γυρίσουμε σε κάποιον ομοεθνή συνομιλητή μας και να μιλήσουμε στη γλώσσα μας σε λιγότερο πρέπον βαθμό. Κι αν μη τι άλλο αντιμετωπίζουμε τον άλλο σαν ηλίθιο επειδή δεν μας καταλαβαίνει. Τέτοια περιστατικά έχω συναντήσει και εδώ και στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι ευγενικοί μόνο όταν  μπορεί κανείς να τους αναγνωρίσει ή να τους καταλάβει. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση φορούν μια λεκτική μάσκα και μετατρέπονται σε γουρούνια και μιλούν αναλόγως. Το ίδιο φαινόμενο όπως όταν κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη υπολογιστή ή μέσα σε μια αποκριάτικη μεταμφίεση.

Θυμάμαι είχα πάει ένα απόγευμα στο σπίτι ενός Γερμανού συμφοιτητή μου και εκεί που μιλούσαμε, μπαίνει μέσα μια από τις συγκατοίκους του κι αρχίζει να λέει τον πόνο της στα Γερμανικά. Ο συμφοιτητής μου τότε, επειδή ήμουν μπροστά προσπάθησε να το γυρίσει στο αγγλικό, κι εκείνη του απάντησε στα Γερμανικά:  ‘’Τι θα κάνουμε τώρα μάθημα Αγγλικών; ’’. Δεν ξέρω αν το είπε πιστεύοντας ότι δε θα το καταλάβω ή όχι άλλα άντε να χαθείς μαρί παρδάλω. Που δε λέω μπορεί να ήσουν στις δύσκολες μέρες του μήνα ή να πέρασες μια άσχημη μέρα η γυναίκα (παρδάλω), αλλά κι εγώ την όρεξή σου δεν την έχω. Τέλος πάντων μετά απλώς καθόμουν στη μούγκα μες στα νεύρα. Εντάξει πόσο πιο παρείσακτος να αισθανθεί κανείς κείνη την ώρα. Και ίσως αυτό είναι το χειρότερο τελικά. Αντιμετωπίζεσαι σαν παρείσακτος, σαν κάτι υποδεέστερο, και χωρίς να το προκαλέσεις ο ίδιος, ο άλλος παίρνει το δικαίωμα να σου συμπεριφέρεται όπως θέλει.

Στην Ελλάδα έχω μια φίλη από την Ιαπωνία. Αρκετοί ήταν αυτοί που κάποιες φορές την αντιμετώπιζαν σαν τη χαζή αγαθούλα μόνο και μόνο επειδή δεν καταλάβαινε καλά τα Ελληνικά. Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα μπορείς να παρεξηγηθείς όταν δεν καταλαβαίνεις τι σου λένε και πόσο λάθος συμπεράσματα μπορούν να βγάλουν οι άλλοι για σένα, καθώς κι εσύ δεν μπορείς να εκφραστείς σωστά. Γι’ αυτό λοιπόν σεβασμός στο συνάνθρωπο. Απλοί κανόνες καλής συμπεριφοράς. Αυτά, προς γνώση και συμμόρφωση.