Πασ-χάλια

Και μιας και Πάσχα είχαμε κι ωραία τα περάσαμε θυμήθηκα τα περσινά μου γλέντια εδώ στην ξενιτιά. Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ αυτή μου την εμπειρία.

Ήταν ημέρα ορθόδοξου Πάσχα κι αποφασίσαμε τα Ελληνόπουλα να μεταφερθούμε σε μια γειτονική Γερμανική πόλη να γιορτάσουμε το ελληνικό παραδοσιακό Πάσχα, με τα του οβελία σουβλιστού, κοκορετσιού, παραδοσιακού ελληνικού χορού και τα συναφή, στην ελληνική κοινότητα της περιοχής. Συμφώνησα και με την εξαδέλφη μου, που έμενε λίγο παραπάνω, σε μια άλλη κοντινή πόλη, να πάρει τέκνο και σύζυγο και να δώσουμε σημείο συνάντησης εκεί . Έτσι κι έγινε λοιπόν.

Τι άλλο μπορεί κανείς να θέλει  για να αναβιώσει το παραδοσιακό έθιμο εδώ στα εξωτερικά; Φιλαράκια, φα'ί', πιοτό, χορός, ελληνικό σόι όλα κομπλέ. Μόλις φτάσαμε, σχετικά μεσημέρι, είχε ήδη αρχίσει το ψήσιμο. Ήταν καμιά δεκαριά σούβλες στη σειρά να ψήνουν μανιωδώς αρνιά και κοκορέτσια. Μας υποδέχτηκε ο πρόεδρος της κοινότητας,  ένας τύπος αγριάντρα με μια μουστάκα τσέλιγκα και ύφος μαφιόζικο. Δε μπορώ να καταλάβω ρε παιδάκι μου τι στο καλό τρέχει με όλους αυτούς  τους παλιούς  Έλληνες ομογενείς, που ζουν χρόνια στα εξωτερικά, έχουν αυτή την πονηράδα στο βλέμμα τους, αυτό το λίγο της πιάτσας, το λίγο αντεργκράουντ, το λίγο της νύχτας, το λίγο βρώμικο, πώς να το πω ντε μαφιόζικο, και ο νοών νοείτω. Τέλος πάντων. Πιο πέρα μακριά από τις ψησταριές ήταν κάτι ξύλινα τραπέζια εξοχής για να καθίσει ο κόσμος. Η τοποθεσία γενικά ήταν ειδυλλιακή. Ένα τεράστιο καταπράσινο λιβάδι με περήφανα μεγάλα δέντρα να δεσπόζουν πάνω μας, και τριγύρω σκόρπια μικρά κηπάκια με πολύχρωμα λουλούδια. Η μέρα ήταν σχετικά ζεστή και ηλιόλουστη οπότε όλα προμήνυαν ότι θα περάσουμε καλά.

Κόντευε απόγευμα και το αρνί ακόμα να ψηθεί. Τα βάλανε αργά και η φωτιά δεν ήταν δυνατή, οπότε είχαμε μέλλον ακόμα. Μπορούσες να πάρεις σαλάτες και μικρά ορεκτικά, και φυσικά, ποτά. Αποφασίσαμε να πάρουμε ορεκτικά, καθώς πεινούσαμε. Ο τιμοκατάλογος είχε ως εξής: πιάτο σαλάτες-ορεκτικά  7 ευρώ, πιάτο αρνί 15 ευρώ, πιάτο κοκορέτσι  7 ευρώ. Τι εκμετάλλευση, σκέφτηκα, να πληρώσεις τα μαλλιά της κεφαλής σου για ένα κομμάτι αρνί κι άλλα τόσα για ένα πιάτο σαλάτα. Πήρα τη σαλάτα μου να φάω, και μια μπύρα και περίμενα το αρνί. Ο πρόεδρος  φώναζε να μη γεμίζουν πολύ τα πιάτα με τις σαλάτες.  Ήταν πολύ αργά όταν όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι μαζί με το αρνί έπαιρνες και ένα πιάτο σαλάτα συμπεριλαμβανόμενη στην τιμή. Όταν άρχισαν να βγαίνουν τα πρώτα αρνιά αρκετά αργότερα, όλοι έσπευσαν για ένα πιάτο. Περίμενες στην ουρά κι άμα προλάβεις πρόλαβες, αλλιώς πλήρωνες, έπαιρνες μια απόδειξη και περίμενες να σε φωνάξουν για την επόμενη φουρνιά. Τελικά, λίγο θες που τσιγκουνεύτηκα, λίγο που βαριόμουν να περιμένω στην ουρά, αρνί δεν έφαγα. Ο άντρας της ξαδέρφης μου ο θαρραλέος περίμενε και πήρε αρνί. Το κοιτούσαμε από δω το κοιτούσαμε από κει, καλά ψημένο δεν ήταν. Ήταν κι αυτός ένας λόγος που δεν εμπνεύστηκα να φάω. Αυτός πάντως μάλλον το φχαριστήθηκε (είναι Αθηναίος γι’ αυτό :P)

Μετά το φαγοπότι άρχισε ο χορός. Είχαν εκεί κάτι κλαρίνα να παίζουν παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια και κάτι κυρές με παραδοσιακές φορεσιές να χορεύουν. Να μην τα πολυλογώ ούτε τα λόγια από τα τραγούδια, ούτε να χορεύουν ήξεραν. Με την ξαδέρφη μου καθόμασταν στο τραπέζι και μελαγχολήσαμε. Τα είχαμε όλα πρόσφατα στη μνήμη μας οπότε η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη. Δεν είναι έτσι το Πάσχα λέγαμε και ξαναλέγαμε. Κοιτούσαμε όλους αυτούς τους ομογενείς και σκεφτόμασταν πόσα πράγματα πλέον δεν είναι στη ζωή τους και άρχισαν να τα ξεχνούν πια. Βάλαμε τον εαυτό μας στη θέση τους κι αναρωτιόμασταν αν θα καταλήγαμε κι εμείς έτσι αν μέναμε για πάντα εδώ. Σκεφτόμασταν μήπως θα ήταν καλύτερα όταν ζεις σε έναν τόπο να ζεις με τα δικά του έθιμα και να προσαρμόζεσαι, και να αφήνεις τα δικά σου πίσω, να μην έχεις και βαρύ φορτίο. Όλο αυτό το πανηγύρι δεν ήταν παρά μια παρωδία της ελληνικής παράδοσης και για μας καθόλου διασκεδαστικό τελικά.

Φύγαμε με μια νοσταλγία. Έφτασα στο σπίτι αργά το βράδυ και μαγείρεψα κοτόπουλο με ρύζι να φάω στα γρήγορα, γιατί είχα λυσσάξει από την πείνα, κι έπεσα για ύπνο. Είχα μάθημα την επομένη το πρωί. Άντε και του χρόνου!